het caussenarde-gedeelte wat bestaat uit de grote uitgestrekte hoogvlaktes van de Causses Méjean en de causse Noir, en de Gorges de la Jonte tussen le Rozier en Meyrueis .

Dit kleine stadje, hoofdstad van het kanton ligt onder in de vallei, het vormt het culturele en economische centrum van de verschillende gebieden.

De rivier la Jonte richting oost west stromend, vormt de scheidings- grens van het gebied. 

Ontspringend op 1450 m hoogte, vlakbij de top van het zowel leisteen- als granieten massief Mont Aigoual (1567 m), botst deze rivier na enkele kilometers tegen de kolossale  kalksteen-barrière de Causse Méjean,welke zij volgt tot aan Meyrueis.

Daar komen zowel de Brèze als de Bétuzon erbij, twee rivieren die het cevenolse gedeelte irrigeren voordat zij verdwijnen tussen de hoge canyons van  de gorges, zo de Causse Méjean scheidend van de Causse Noir.

Om als landbouwer rond te kunnen komen heeft de bevolking orginele ideen  uitgedokterd met bijverdienste in toerisme en nieuwe produkten.
De huidige bevolking moet veel moeite doen om in deze mooie maar moeilijke  streek zijn land te bewerken, en zijn kost te verdienen. Toch lijkt de exode voorgoed gekeerd.

aanbieden van excursies met rijtuigen en het creeren van een Syndicat d'Initiative in Meyrueis.
Tussen  1890 en 1930 neemt de bekendheid van de regio gestadig toe. Door  het betaald verlof vanaf 1936 neemt het toerisme een vogelvlucht.

Het toerisme is net als de rest konstant in beweging; de voorzieningen nemen in aantal en komfort toe.
De toerist die aanvankelijk vooral rust en ontspanning zoekt raakt meer en meer geinteresserd in de culturele hoedanigheid van zijn vakantiebestemming en heeft via voorlichting en aktiviteiten de behoefte zijn vakantie te doen i.p.v.te ondergaan.

Dankzij de natuurlijke rijkdom van deze streek  en haar traditie van gastenontvangst zorgt het toerisme voor een essentiele bron van inkomsten voor de regio.

DE ECONOMIE VAN HET CANTON

Het economische leven van Meyrueis wordt gedomineerd door  landbouw en toerisme.
De landbouw, overwegend veeteelt wordt gelijkelijk gespreid bedreven in de verschillende gemeentes.

Op de hoogvlaktes vind men vooral schapen die hun melk afstaan aan de beroemde kaasmakerij van Roquefort, of voor de bereiding van de traditionele kazen die ter plaatse worden gemaakt.

Een gedeelte van de schapen dient voor vleesproduktie van hoge kwaliteit. Om gelijke tred te houden met de evolutie van de markt hebben de meeste landbouwers hun produkten gediversifieerd en maken verse  vleeswaren en groente op de boerderij die zij ook opdienen in  tables en chambres d'hôtes. De inspanningen voor economische uitbreiding door het stimuleren  van oude beroepen en het creeren van nieuwe beroepen hebben enkele tientallen banen opgeleverd.

Enkele van deze banen met name genoemd zijn:  de Citroéngarage,
La "Lozérienne Plastique", fabrikant van industriele borstels,
le "Fédou", kaasmakerij die de schapenmelk van de boerderijHyelzas verwerkt, en meerde vakman-disciplines.
Tot slot nog te vermelden het bejaardenhuis "les 3 Sources", en de middelbare scholen  "André Chamson" en "Ste Marie".

In het Cevenolse gedeelte van het canton worden veel geiten gehouden, wiens melk wordt verwerkt tot de  kleine bekende traditionele geitekaasje uit de Cévennes ' de pelardon'.
De relatief rijke weides worden behalve door geiten ook vaak begraasd door koeien en paarden.
Een groot gedeelte van het kanton is bebost waarvan deels geschikt voor bosbouw.

Voor  de Causses is pas recentelijk de  interesse van vakantiegangers gewekt waardoor her en der verspreid in het weidse landschap steeds vaker kleine toeristische struktuurtjes ontstaan als bijverdienste voor de boeren.

Verder zijn er door de grote rijkwijdte van het kanton erg veel  beroepen in de commerciele, (bouw)technische, administratieve of dienstverlenende sfeer,vooral in Meyrueis zelf.

GESCHIEDENIS

De streek Meyrueis strekt zich uit over verschillende territoria die van oudsher niet altijd goede buur waren. Het relatief kleine grondgebied moest verdeeld worden onder de volgende keltische stammen:

De Gabalen op de Causse Méjean, de Ruthenen rond le Rozier en op de Causse Noir, en de 'Volques Arécomîques'  in Meyrueis en op de mont Aigoual. Na de romeinse overheersing en de installatie van pottenbakkers in le Rozier werden de fundamenten van Meyrueis gelegd door de Franken en de Wisigothen die,  koud geïnstaleerd, werden aangevallen door de Sarrazins . In de vroege middeleeuwen namen twee vooraanstaande families de streek in beslag: de Bermont d'Anduze vestigde zich in Meyrueis, de Capluc in Rozier.

Tegelijkertijd vestigde zich bénédictijnen in de regio die grote delen van de met woud begroeide hoogvlaktes kaal kapte; Pas toen zijn er dorpjes op de Causses ontstaan.
Met de bevolkingsaanwas van de twaalfde eeuw en de ontwikkkeling van techniek  kwam de streek in haar eerste commerciele fase.

De koopmannen/handelaars namen het al gauw voor het zeggen in Meyrueis, zij stichtten een aktieve markt en zodoende een grote autonomie.Hiermee is de funktie van hoofdstad van de regio gevestigd.

Gedurende het 'Ancien Régime' blijven de oude administratieve en religieuze indelingen, overblijfselen uit de geschiedenis, gehandhaafd. Dit blijkt een echt obstakel die het gebied toebedeeld aan twee verschillende provincies te weten Gévaudan en Languedoc, en twee verschillende dioceses, die van Mende en die van Nîmes.

Vanaf 1850 loopt het bevolkingsaantal terug en verkommert er nogal wat van de aktiviteiten. In de oorlog van 1914 wordt een groot aantal mannen afgeslacht en de sfeer wordt beduidend somberder. 
Het eerste lichtje aan de horizon in de lange tijd daarna is de opkomst van het tourisme in 1890. 

Ook de oorlog van 1939/45 hakt er flink in met in het bijzonder de strijd bij La Parade (mei 44).